บทที่ 48 บทที่ 16 คิดถึงสุดหัวใจ

เสียงบิดขี้เกียจของเพนตี้ทำเอาชายหนุ่มจะถึงกับอดยิ้มไม่ได้ เขานอนเท้าคางอยู่บนเตียงจ้องมองไปยังคนรักที่กำลังนอนหลับอยู่และเพิ่งจะได้สติ ตอนแรกว่าจะปลุกแล้วพาลงไปหาอะไรกินข้างล่าง แต่ดูจากคนรักสลบเหมือดไร้เรี่ยวแรง ก็เลยปล่อยให้นอนพักไปก่อน และนี่ก็เป็นเวลา 16:00 น แล้ว ถึงเวลาสมควรที่จะลงไปหาอะไ...